Lekker weertje?
'It's a nice and cloudy day!'. Nooit gedacht datik dat ooit iemand zou horen zeggen, en gekker nog, begrijpen. De uitspraak kwam van nieuw verworven vriendin Shweta, die een wandelingetje buiten wilde maken met de kids. Ze komtuit India komt en isdus al lang gewend aan dat heerlijke weer. Zozeer zelfs dat ze er soms op moppert. Het liefst gaat ze op bewolkte dagen naar buiten, zodat het zweet niet in straaltjes langs je rug loopt. Zo ver zou ik zelf niet willen gaan. Ik geniet er nog steeds van dat het elke dag warm is en je dus altijd lekker buiten kan zijn. Die zon vind ik één groot feest, dus laat maar schijnen!
Mila had in eerste instantie wat moeite met het klimaat. Niet omdat ze het te warm vond, maar gewoonomdat ze het heel raar vond. 'Mama, de verwarming staat aan!' was het eerste dat ze zei toen we naar buiten liepen in de hitte. Ja, leg dat maar eens uit! 'Nou Mila, eigenlijk niet. Het is hier gewoon altijd lekker warm buiten. Daarom hebben ze binnenairco'. 'Airco???' Shit, hoe leg je dat uit? 'Je weet wel, een soort verwarming, maar dan om het koud te maken. Zeg maar verkouding dus'. 'Verkouden, mama?'. Je moet het haar nageven, dat was best scherp. Je wordt er namelijk inderdaad nogal snel verkouden van. Vooral omdat die Aziaten de warmte dus niet op waarde weten te schatten en de airco structureel te hoog zetten. Daardoor is het temperatuurverschil tussen binnen en buiten naar onze smaak veel te groot en moet je bijna een trui meenemen om de winkels in te gaan!
Gewapend met een trui gingen we vandaag dan ook naar de indoorspeeltuin in één van de warenhuizen om de hoek. Playdate met Yasminen Anya. Gelukkig was de trui niet nodig, maar wat een festijn was dát! Mam, als je vond dat ik overbezorgd was, dan heb ik nieuws voor je. Hoe het hier werkt: Eerst klap je iets van 40 euro om je 2 kids een uurtje te laten spelen. Ik zeg, dit wordt geen wekelijks terugkerende happening. Maar goed, je moet investeren in vriendschappen en dat heb ik vandaag dan maar een beetje letterlijk genomen. Vervolgens sokken aan. Sokken?? Wie heeft er nou sokken? Het is hier 80 graden!!! Maar goed, het moet, want kindervoetjes zijn natuurlijk vreselijk onhygiënisch. Ok. Schoenen uit, sokken aan (mams ook, goeie combi met haar kekke rokje). Volgende obstakel is dat de handen gereinigd moeten worden.Dat gaat onder toezicht. Geen bacterie ontkomt aande supervisie van de 'aunties'.Dan schijnt het op sommige dagen ook nog zo te zijn dat de kids getemperatuurd worden en bij de lichtste afwijking, kun je je geld terughalen en retour hotel, want we kunnen natuurlijk niet hebben dat er kinderen ziek worden. Vanwege dezelfde reden wordt iedereen met loopneus geweerd, want je zou een koutje vatten.Ik zeg, zet die airco wat minder koud, dat werkt een stuk effectiever, maar ok, cultuurverschilletje denk ik dan. Het is een streng beleid, maar dan heb je ook wat! Een waar paradijs voor onze dames. 10 keukentjes, 2 prinsessenpaleizen inclusief paard met koets, 2 mini-achtbanen ('eng mama!'), poppenhuizen, treintjes, lego, schommels, een boekenhoekje en van allerlei klim- en klautertoestanden met glijbanen. Het uur was echt te kort.
Als afsluiter besloot ik met mijn twee nieuw verworven vriendinnen ergens te gaan lunchen. Niet te spicy
Van de man die niet eens op zondag het vlees snijdt....
Hallo allemaal!
Tot nu toe vooral orginele en grappige verhalen van Ylva. Die zullen ook wel weer blijven komen ook na dit zeer waarschijnlijk veel minder grappig verhaal van mijn kant. Het leek me ook wel eens aardig wat te schrijven en misschien aan de leken eens uit te leggen hoe het kan dat de familie Scholtens hier z'n brood kan verdienen in Singapore.
Shell heeft in Singapore het merendeel van zijn Downstream (Downstream: alle olie en chemie processendieplaatsvinden met ruwe olie/gas om tot bruikbare producten te komen, Upstream olie en gas uit de bodem halen)activiteiten voor de Azie regio in Singapore. In Singapore zijn ze zo slim geweest om alle petrochemische complexen op eilanden voor de kust te plaatsen. Shell heeft zijn Raffinaderij op Pulau (eiland) Bukom en de chemische fabrieken op Jurong Island. Zie ook de kaartjes bij de geplaatste foto's. Het project waar ik voor werk is voor het chemiedeel op Jurong Island, ook wel Shell Jurong Island genoemd, voor de liefhebber (ja Pepske....http://www.shell.com/home/content/chemicals/aboutshell/who_we_are/our_locations/manufacturing_locations/asia/jurong_island/asia_jurong_island_seraya.html).
Omdat de economieen in Azie nog steeds flink groeien en de welvaart toeneemt neemt de vraag naar luxe goederen (en dus chemische grondstoffen) toe. Dus wil Shell graag ook in Singapore uitbreiden.In dit geval gaat het om een uitbreiding van Ethyleenoxide (EO) en Ethyleenoxide Derivatives (EOD) productie. Met name EO is een vervelend goedje omdat het zeer explosief en giftig is. Daarom mag in Singapore EO niet over de weg vervoerd worden maar alleen met een pijplijn. Vaak vestigen zich dan allemaal bedrijven die EO als grondstof nodig hebben rondom de EO fabriek. Dat is weer de reden waarom een lokale overheid de bouw van zo'n faciliteit vaak aanmoedigt....
Omdat die nieuwe uitbreidingen allemaal bedacht, ontworpen en gebouwd moeten worden heeft Shell een Contractor benaderd om dit voor ze te doen. In dit geval Chiyoda Singapore (een Japans bedrijf met veel ervaring in Singapore, http://www.chiyoda.com.sg/). Maar ook die slimme Japanse koppen van Chiyoda (lees: engineers die vooral goed zijn in rekenen) moeten geholpen worden bij het maken van contacten met de bestaande Shell fabrieken daar en bij het geven van sturing en maken van besluiten. Daarom stuurt Shell ook altijd een 'owners team' naar de contractor, om ervoor te zorgen dat die engineers een beetje bij de les blijven. Zie hier de kans voor de familie Scholtens....
Dit betekent dus dat ikme elke dag meldt bij het kantoor van Chiyoda om mee te denken over het ontwerp van denieuwe faciliteiten. Denk overigens niet dat dit een sexy kantoor is, a la het hoofdkantoor van Shell in Den Haag of Rijswijk. Nee dit kantoor kan bijna tippen aan de soberheid van een gemiddeld kantoor op Shell Pernis.De faciliteiten zijn echter nog minder, dus kwam het erop neer dat ik in de eerste werk week zelf een koffiezetapparaat en koffie moest kopen voor de dagelijkse kop koffie (je weet wel zo'n ouderwetse met filters)!
Zo nu en dan mag ik natuurlijk ook een bezoekje brengen aan de plek waar het project gaat spelen, Jurong Island. Dat gaat als volgt in zijn werk: eerst boek je een taxi met je taxi app op je telefoon. Binnen 5 min staat er dan een taxi voor je kantoor, net genoeg om je laatste mailtje te versturen en je laptop dicht te klappen. Vervolgens wordt je naar Jurong Island gereden, waar een half leger Singaporese politie met automatische geweren controles uitvoert en elke bezoeker zijn vingerafdruk controleert (jaja Singapore lijkt in best wat facetten op de USA). Op zich gaat dit boven verwachting vlot allemaal, dan rijd je naar de plant van Shell toe voor de volgende security gate. Zo'n uurtje verder ben jedan toch wel op de plek waar je zijn moet. Meestal is de terugweg een stuk uitdagender, want geen taxichauffeur wil mensen oppikken op een uithoek vanSingapore, dus dan moet je net geluk hebben dat er een in de buurt is!
Meestal ben ik rond een uurtje of half 7, 7u wel weer thuis en met een beetje geluk is er dan nog net tijd om met MIla een duik in het zwembad te nemen. Eerlijk is eerlijk, dat is dan toch wel weer een beetje het hoogtepunt van de dag!
Wat de boer niet kent...
Naar aanleiding van de reactie op de curry uit het vorige verhaal, moet één en ander opgehelderd worden. Voor de mensen die de voorgeschiedenis wat minder goed kennen: Ylva is licht autistisch daar waar het eten betreft. Het liefste eet ze elke dag boterhammen met hetzelfde beleg en ‘s avonds een degelijk AGV'tje. Salades, pasta's en andere mediterrane lekkernijen zijn ook nog wel aan haar besteed, maar daar houdt het dan ook wel een beetje mee op. Het meest pittige dat ze ooit vrijwillig at, was peper op haar ei en zelfs dat heeft ze liever niet. Ter illustratie van de ernst der dingen: tijdens de vorige reis door Zuid-Oost Azie zo'n10 jaar geleden is ze 5 kilo lichter teruggekomen bij gebrek aan Hollandsche Pot.
'Hoe moet dat nou, daar in Singapore?', vroeg men zich dus af, toen wij ons vertrek naar Azie aankondigden. De stad blinkt uit in de meest bijzondere curries, men maakt fantastische Hainanese kippetjes en ook voor Pekingeenden draaien ze hun hand niet om, maar Ylva blieft graag een bordje boerenkool. Hulpvaardig als ze waren, hadden Ylva's collega's al voor vertrek opgezocht wat het kostte om de hutspot te importeren, maar voor 80 euro bezorgkosten was dit toch wat 'over the top'. Het leek er dus op dat Ylva eraan moest geloven. Oosterse keuken; here we come!
Maar jongens, goed nieuws: valt dat even mee! De lokale buurtsuper verkoopt gewoon pindakaas en Ylva kon haar geluk niet op toen bleek dat zelfs vanilleyoghurt in het assortiment was opgenomen. Ook bruin brood ligt standaard in de schappen en de bloemkool komt hier uit Nieuw Zeeland dus is niet eens echt vreselijk duur. Toegegeven, boerenkool is misschien net een brug te ver, maar je komt hier een eind als autistisch europeaan.
Maar goed ook, want de supermarkt ligt verder vol met allerlei exotische groenten, waarvan ik geen idee heb of je ze moet koken, smoren, roerbakken, of ter decoratie of afweren van geesten aan je muur hoort te hangen. Ylva overweegt dus toch een cursus oosters koken. Al was het maar omdat Wouter er zo van geniet.
Wake up and smell the curry!
Vanochtend een mooie bak tijdens het speelkwartier van de moeders, eh... kids. Ik vertelde dat ik baalde van de afwezige vaatwasser in het appartement en daar werd ik me toch een partij uitgelachen! 'Was jij zélf af? Écht waar? Wat zal je poetsdame blij met je zijn, haha!' Rollende ogen en intens verbaasde blikken vielen mij ten deel. Blijkt dat ik er al drie weken onnodige vaat op heb zitten. Afwassen, dat doe je natuurlijk niet zelf, dat is werk voor de poetsdames.
Tijd voor een lesje lifestyle in Singapore:
- Als expatvrouw is werken nergens voor nodig (laat dat maar aan je man over)
- Als expatvrouw is schoonmaken nergens voor nodig (laat dat maar aan de poetsdame over)
- Als expatvrouw, of nou ja, eigenlijk überhaupt als inwoner van Singapore, is koken nergens voor nodig (laat dat maar aan de food court over)
Bottomline: als expatvrouw is je inspannen eigenlijk sowieso niet zo nodig. Je gaat gewoon ergens zitten, doet je voeten omhoog en met een beetje mazzel begint iemand die dan ook nog te masseren. Wat doe je dan wél als expatvrouw? Toegegeven, je hebt een keuze. Er zijn er die gewoon toch werken. Goed voor je ontwikkeling en mogelijk zelfs je CV.
Als je ervoor kiest niet te werken, dan kun je je compleet laten pamperen. In dat geval neem je een 'helper' in dienst. Voor een paar honderd euro in de maand, werken ze 24 uur per dag, met - en da's natuurlijk wel een beetje behelpen - één zondag in de maand vrij. Niks niet schoonmaken, niks niet koken en als je wilt, niks geen kinderen om te entertainen. Dat kan ze allemaal voor je doen.
Wil je liever parttime gepamperd worden, dan moet je iets meer betalen voor twee middagen hulp in de huishouding per week. Moet je wel een keuze maken of die hulp je huis gaat schoonmaken, of dat ze op de kinderen past, want combineren isvoor nerds (of helpers).
Alles zelf doen is natuurlijk ook een optie, maar ja, wie wil dát nou?
Tijd genoeg dus om de complete stad te verkennen. Dit weekend was de botanische tuin aan de beurt aangevuld met een boottochtje naar Marina Bay. Zie de foto's op ons blog. Tsja, het is hard werken, maar iemand moet het toch doen...
desperate housewife
Die kwam even binnen gisteren. Het was natuurlijk uitgebreid voorbesproken en mee ingestemd en alles, maar als je dan zwart op wit hebt staan dat je 'homemaker' bent van beroep, is het even wennen. Dat was vorige week bij het aanvragen van een extra bankpas en werkte nog wel op de lachspieren. Een extra bankpas ( op Wouter's rekening dus) welteverstaan, want volgens de overlevering is het aanvragen van een eigen bankrekening überhaupt not done als je geen werk en dus geen employment pass hebt.
De volgende stap was het aanvragen van de green card. Daar staat ook in niet mis te verstane termen op dat ik compleet afhankelijk ben van mijn echtgenoot. Wouter beschikt namelijk over de felbegeerde employmentpass, maar de dames moeten het doen met een minder populaire 'dependent pass'. Wouter suste dat vriendelijk door te zeggen dat we interdependent zijn en dat mijn verblijfsvergunning dan wel afhankelijk is van zijn werkvergunning, maar ikzelf als persoon niet per se meer dan hij van mij.
Dat bleek mooi gelogen toen ik gisteren op pad ging voor een telefoon. Mijn Nederlandse telefoonabonnement verloopt eind februari en om toch te zorgen dat ik contact kan onderhouden met iedereen, wilde ik een Singaporees abonnement met bijpassende fonkelnieuwe iphone aanschaffen. Niet ontmoedigd door het feit dat iphones in Singapore een schaars goed blijken te zijn en in elke telecomwinkel die ik betrad bleken te zijn uitverkocht, besloot ik er dan maar vast één te bestellen en dat abonnement alvast aan te vragen. Mooi niet dus. 'Sorry ma'am, you need an employment pass to register. Maybe your husband could come by and sponsor you ?'
Daar sta je dan. Met al je goede gedrag, vrijgevochten vrouw, product van de emancipatie, jarenlang zelfstandig gefunctioneerd, maar niks geen bankrekening of iphone voor mevrouwtje! Terug naar het stenen tijdperk waar je man dit soort zaken voor je regelt. Berehandig natuurlijk, want ja, mensen met een employment pass, die werken dus. En nu moet hij in zijn weekend ook nog naar de mall om een telefoon voor zijn vrouwtje aan te schaffen. Moet zij weer bij het zwembad gaan liggen: balen!
eropuit!
En toen was het weekend! Bij jullie geloof ik gelegenheid om de schaatsen uit het vet te halen, hier tijd voor relaxen in de zon. Zaterdagavond hebben we een oppas via het hotel gehuurd en zondag was het tijd voor het strand van Sentosa.
Sentosa is een eilandje dat omgetoverd is tot compleet pretpark. Er zijn verschillende themaparken, waaronder Universal Studio's, maar voor onze kindjes, was het eiland zelf pretpark genoeg! Het begon al met de toegang. Hoewel je de taxi kunt vragen door te rijden naar het strand, kun je jezelf veel leuker toegang tot het eiland verschaffen. Via een aantal lopende banden kom je bij de entree. Daar tik je 60 cent de (volwassen)neus af en hoef je nooit meer te lopen. Treintjes, trammetjes, alles is geregeld. Wij hadden onszelf net getrakteerd op een dubbele buggy (Femke: aanrader!), dus hebben een combi gemaakt tussen trammetje en lopen.
Aan het einde van het eiland kom je dan aan bij het strand. Omdat Singapore een klein beetje een verneukcomplex heeft - alle omringende landen zijn voorzien van azuurblauwe zee met gladde witte zandstranden enSingapore is iets minder sprookjesachtig - hebben ze er zelf maar iets moois van gemaakt. Palmbomen omringen de de bespeeltuinde strandjes en alles is op en top georganiseerd. Is er een stukje met rode mieren? Dan zetten we dat stukje strand af (helaas letten wij net niet goed op en merkten dat pas nadat Mila gillend tussen de bosjes vandaan kwam). Is het een beetje verder lopen? Dan organiseren we een treintje. Vind je een treintje voor nerds? Dan mag je op een segway. Van alle gemakken voorzien dus. Een wonder dus dat er GEEN KIP was, op zondagochtend op dat prachtige strand. Maar goed, voor ons wel zo relaxed, want zo konden we uitgebreid de meiden rond laten scharrelen en zelf een kleurtje opdoen (rood is ook een kleur, toch?).
mooie huisjes
Het lijkt erop dat we een huis hebben gevonden! Onderhandelingen zijn nog in gang, dus niets is zeker, maar vooralsnog ziet het er goed uit. Na het bezichtigen van ruim 10 appartementen, sprong deze er meteen uit. Een huis met vier verdiepingen, grote woonkamer met open keuken, 4 slaapkamers en niet onbelangrijk: een waanzinnige guestroom met dakterras en poolview!Vanuit de geheel open te schuiven glazen wand aan de voorkant van ons huis, spring je zo het zwembad in.Voor de geïnteresseerde lezer hier een link:
http://condo.singaporeexpats.com/condo-details-THE-GREENWOOD.htm.
Trade-off is wel dat er een appartementencomplex naast gebouwd gaat worden, dus we moeten rekening houden met geluidsoverlast. Nu is het zo dat in heel Singapore driftig gebouwd wordt, dus is er nu geen bouwterrein in de buurt, dan zal dat de komende 4 jaar wel gebeuren. Voor ons dus geen reden om iets anders te zoeken.
Huizen in Singapore zijn heel bijzonder. Bijzonder duur, en bijzonder van opzet. Zo heeft elk (nieuw) huis verplicht een 'bombshelter', een hok van 2 x 2 met aansluitingen voor TV en radio dat je hermetisch kunt afsluiten in het geval men snode plannen heeft met Singapore. Daarnaast zijn de huizen die we gezien hebben allemaal voorzien van een +1 room. Deze kamer doet niet mee in de telling omdat je er als normaal mens niet in kunt wonen. Het betreft een hok van (vaak niet eens) 2x2 zonder ramen of airco. Niet zo fijn, maar volgens Singapore standard een prima hok om je poetsdame in op te bergen. Als een dergelijk hok ontbreekt, zo gaf een makelaar ons aan, dan doet de bombshelter ook prima dienst als 'helperroom'. Hoewel wij dit zelf behoorlijk mensonvriendelijk vonden, bereiken ons geluiden van mensen die een stapelbedje in de bombshelter hebben geplaatst, want één poetser is geen poetser, toch? Dakterras met poolview, of een stapelbed in de bombshelter, tsja, het verschil moet er zijn...
... en toen moest er gewerkt worden
Tsja, dan ben je dus op vakantie, gaat er ineens eentje werken! Da's natuurlijk wel heel raar. Buiten nog steeds zomerse temperaturen, Ylva, Mila en Nomi dus nog steeds in het zwembad, maar Wouter heeft vandaag zijn eerste werkdag. Wel een relaxte start, want hij begon aan de overkant van ons hotel (shell house) en hoefde zich daar pas op 9.30 uur te melden.
De dames zijn ondertussen op stap gegaan en met een bus gaan rondrijden door de stad. Mila vond het wel wat: 'héél hard hè, mama!'.
Vandaag nog maar wat foto's bijgevoegd. Er is extra fotoruimte ingekocht, dus die vatten we op als hint ;-). Ik heb ook een poging gedaan met bewegende beelden van de dames, die zijn te vinden onder 'video's'.