Help!

Ga je in Singapore wonen, weg van alle stress, lekker genieten van het feit dat je geen moeilijke gesprekken met bazen of werknemers meer hoeft te voeren, moet je tóch nog iemand ontslaan...

In de ruime twee maanden die we inmiddels in ons nieuwe huis wonen, hebben we al evenzoveel schoonmaaksters versleten. De eerste werkte eigenlijk voor iemand anders en kon dus slechts beperkt worden ingezet en de tweede heeft Ylva deze week de deur gewezen. Toen we na een avondje oppassen geld misten, kreeg ze nog het voordeel van de twijfel. Maar toen de buren -waar ze ook werkte - na een middagje schoonmaken ook geld kwijt waren, werd het al wat onrustiger. Toen bij confrontatie bleek dat ze gelogen had over haar status (illegaal in tegenstelling tot eerdere berichten), kregen we wat vertrouwensissues en hebben we besloten dat het tijd werd voor een slecht nieuws gesprek.

Hilariteit bij de buurtgenoten, want, wat gingen we nu doen? Of eigenlijk was de precieze formulering 'so, now are you finally going to get a proper one?', waarmee ze bedoelen, een fulltime helper. We zijn zo ongeveer nog de enigen in het complex die zelf de stofzuiger ter hand nemen, tot groot ontzag (of minachting misschien) van onze singaporese buren. Verder is nagenoeg iedereen voorzien van een fulltime poetsdame, hetgeen zorgt voor meer quality time. Die kun je invullen met je kids, maar er zijn er ook bij die niet schromen ook hun kids door de helper te laten doen en de hele dag van pedicures te genieten, massages te ondergaan en verder hun levensdoel vervullen door alle shops van Singapore dagelijks op hun donder te geven. En eerlijk is eerlijk, dat zijn er nogal wat, dus dan heb je het best druk.

Even ter recapitulatie. Voor een parttime hulp betaal je minimaal 40 euro per dagdeel, terwijl je voor ongeveer ca. 500 euro per maand ook een 'helper' kunt inhuren. Zo'n dame woont bij de werkgever in huis (ergens anders laten wonen is illegaal), doorgaans in een hokje van max 2x2, meestal zonder ramen of airco. Dan werkt ze minstens 6 dagen per week, 24 uur per dag als je wilt. Singaporezen zijn dol op deze optie. Helaas voor de helper, is onderdeel van de deal dat ze vaak redelijk uitgebuit worden. Ik heb gehoord van gevallen waarbij de helper op de babykamer moest slapen om te zorgen dat de dame des huizes 's nachts niet gestoord werd door haar nageslacht. Dezelfde helper werd als het gezin zelf met het kroost op stap ging, rustig gebeld met de vraag 'waarom huilt mijn baby???'. Je zal eens zelf voor je kind moeten zorgen... Ook heeft onze overbuurvrouw twee helpers in dienst genomen, omdat ze die ene vrije dag die de helper had, geen idee had wat ze met haar kind aan moest. Niet verwonderlijk dus dat er verhalen zijn van kinderen die als ze bang zijn naar de helper rennen in plaats van naar mama.

Wij zijn er nog niet uit. Hoe relaxed is het als je nooit meer hoeft te poetsen? En wat doet het met je relatie als je voortaan elke avond een oppas hebt? Goede argumenten om gisteren nog een hulp in te huren. De keerzijde is dat het gedaan is met de privacy en de kids gaan hechten aan iemand die niet mee naar Nederland gaat. Laat staan wat het doet met moeders zelfvertrouwen als haar dochters naar de helper rennen in plaats van naar hun mama. En zo zie je, zit je gewoon tóch weer in de keuzestress...

Meteen dus maar een verzoek om ons te helpen. Op deze site kun jejouw meninggevenen ons helpen een ei te leggen over de kwestie: http://www.easypolls.net/poll.html?p=4f95ed55e4b072c117d089fc

Volgende week de uitslag!

Financiele crisis

Financiele crisis

Je ziet, ook Europese onderwerpen zijn hier hot topic. Hoewel we geen last hebben van ingestortte huizenmarkten, werkloosheid of andere gevolgen van paniek in de financiele wereld, hadden we dit weekend toch ook een tegenvallertje.

Toen we naar Azie gingen, dachten we dat we alles lekker billig op de kop konden tikken hier. Maatpakjes maken in Thailand hebben we ooit al eens geprobeerd en dat beviel prima. Dat je voor een appel en een ei met de taxi kon, wisten we ook. Daarnaast was ons beloofd dat je voor 5 euro met gemak een warme hap kon eten. Dat blijkt echter een kwestie van de juiste restaurantselectie. Al eerder hadden we meegemaakt dat een Italiaan veel te veel vroeg voor zijn pizza's en moesten we 80 euro aftikken voor 2 volwassenen en een kindermenuutje, maar dit weekend ging echt alle perken te buiten.

Wouter had bedacht dat we eens lekker seafood gingen eten. Chili Crab welteverstaan. Dit is een Singaporese klassieker, die je - toegegeven - gewoon een keer moet proberen als je hier woont. Omdat Ylva nog steeds niet afgehard is, dacht Wouter - heel lief - voor haar iets anders (niet zo spicy) te bestellen. En omdat alle varianten van de krab te gepeperd waren, dacht hij aan kreeft. De bediening keek bedenkelijk. Wouter niet. De bediening waarschuwde dat ze alleen nog een Australische hadden van 1,2 kg. De bediening keek weer bedenkelijk. Wouter niet. Weten wij veel wat een kreeft hoort te wegen... Nou, ik kan je vertellen: minder dan 1,2 kg! Wat een bakbeest was dat! En toegegeven, het was de allerlekkerste kreeft die we ooit gegeten hebben. Maar veel te veel voor één persoon. Het was zo veel dat zelfs de meisjes eens mochten proeven. Je snapt, dat werd linea recta uitgespuugd. Toen was het tijd voor de rekening. Dat het niet goedkoop zou worden hadden we al ingecalculeerd, maar dít! De kreeft ging per kg en kostte een kleine 150 euro...

Daar word je even stil van.

De les die we hier leren is als volgt: Ylva eet liever geen spicy food, maar zorgt wel voor een gepeperde rekening! Weten we dat ook weer...

Klimaatverandering

Toegegeven, dat warme weer is fantastisch! Nog steeds genieten we elke dag van de hoogzomertemperaturen. Inmiddels zijn we zelfs al zodanig ingeburgerd dat als de zon niet schijnt en het 'gewoon' een graad of 27 is, we (en daarmee bedoel ik eigenlijk alleen mezelf)het zelfs een beetje te koud vinden voor in ons zwembadje voor de deur. Gelukkig snappen die Singaporezen dat probleem en hebben daarom een heated pool aangelegd op het terrein. Op de 'koude' dagen kunnen we daarom nog steeds met de voetjes omhoog op onze luchtbedjes dobberen in een heerlijk zwembadje op kruipafstand. Probleem opgelost!

Maar dan de keerzijde van het klimaat. Na de mieren een nieuwe vijand: schimmel! Elke minimale uiting van ranzigheid wordt genadeloos afgestraft. Dingen opslaan die niet kraakhelder en brandschoon zijn, is echt geen optie. Het is weer één van die tropische verrassingen die we niet helemaal voor ogen hadden toen we vertrokken. Nog geen twee maanden gesettled in ons nieuwe huis en de bombshelter alias berging stinkt de pan uit. En da's nog niet het ergste, maar onze peperdure nieuwe samsonites vertonen de eerste sporen van ontbinding. Galajurken gaan aan gort en toen Ylva laatst gewoon weer 's een keer een leuk jurkje aan wilde in plaats van de gebruikelijke zandbakoutfit, moest er toch eerst weer een wasje gedraaid, want ook dat had de schimmel weten te vinden. Om dan nog maar te zwijgen van de kinderwagenwieg, die echt te vies is om met een tang aan te pakken. We kunnen er een champignonkwekerij in beginnen. Maar aangezien dat niet de bedoeling was, zijn maatregelen geboden.

De dehumidifier staat hoog op de verlanglijst en ondertussen doet een heel bataljon thirsty hippo's (vochtvreters) zijn werk in al onze kasten. En verder wordt er dus gewassen. Véél gewassen. Alles wordt gewassen om precies te zijn. Ook dingen die al in geen tijden gebruikt zijn. Of eigenlijk, juíst de dingen die al in geen tijden gebruikt zijn. Periodiek komt alles aan de beurt, om de schimmelsporen geen kans te geven zich te nestelen. De mevrouw helderder in mij lijkt hardnekkiger dan ik dacht.

Mooi bijkomend effect is wel dat het een verbroederend gespreksonderwerp blijkt en dat helpt om contact te maken met de buren: 'hoe doe jíj dat...?' (wat dan eigenlijk neerkomt op: 'hoe doet jóuw hulp dat...?'). Vrienden zijn dus in de maak. Wie had gedacht dat schimmel dat effect zou hebben? En als ze nou snel met goede tips op de proppen komen, kunnen we spoedig weer genieten van de positieve kanten van het klimaat, en een schimmelvrij luchtbedje uit de kast trekken. Lekker dobberen met je vrienden in de heated pool! Dat is meer wat we voor ogen hadden!

Love is in the air

Dit weekend was het groot feest. WY zijn vijf jaar getrouwd! Vijf jaar alweer! Jawel, we worden snel oud! En al worden we snel oud, oude liefde roest niet. Oorspronkelijk hadden we dan ook bedacht dat het wel geinig zou zijn om al onze vrienden uit te nodigen voor een lustrumgala en het feestje nog eens dunnetjes over te doen.

Maar ja. Dan zit je in Singapore. Zonder vrienden. Met kinderen. Zonder oppas. En dan lijkt zo'n feest ineens wel een beetje ver-van-je-bed-show. We waren dus al erg tevreden dat we 6 mensen rond de tafel kregen om een fles champagne soldaat te maken. Met onze nieuwe tot beste vrienden gebombardeerde buren hebben we eens ouderwetsch diep in het glaasje gekeken en ons jubileum gevierd. En dat bleek verrassend leuk. Het was even een Duitse invasie in ons Hollandse Huis (veel van onze buren zijn oosterburen), maar dat mocht de pret niet drukken. Beide stellen hebben eerdere expatervaring en konden inzicht geven in hoe dat werkt met verhuizen, vrienden maken, vrienden verliezen, maar gelukkig ook vrienden behouden.

Het is wel iets dat de gemoederen bezig houdt. Want terwijl wij hier een compleet nieuw leven begonnen lijken te zijn, gaat het leven in Nederland gewoon door. En wat zal dat doen met de oude vriendschappen? Is iedereen ons over vier jaar gewoon vergeten, of pak je alles weer precies op waar je vertrok? De tijd zal het leren. We zijn in elk geval heel blij met de eerste tickets die geboekt zijn en een aantal voorzichtige plannen die ook deze kant op lijken te gaan. De eerste Nederlandse vrienden zijn zelfs al langs geweest. Echt bizar om Martha en Nanne ineens voor de deur te hebben staan in ons Singaporese resort. Maar supergezellig en voor herhaling vatbaar.

En ondertussen investeren we gewoon ook in nieuwe vriendschappen. En daar onstaan mooie dingen. Zo lijkt Mila haar oogje te hebben laten vallen op overbuurjongen Mika. Maar op de mooie dagen als ze met haar vriendjes naar buiten wil om te spelen, vraagt ze nog altijd om Mirte. En als ze eigenlijk Mika bedoelt, vraagt ze vaak aan me of Jelle soms ook zin heeft om mee te gaan naar de speeltuin. Zo zie je maar. Zelfs als je twee bent: oude liefde roest niet.

Allemaal beestjes

We hebben huisdieren! En dan heb ik het niet over vrolijke viervoeters zoals puppies, kittens of andere Bikkelvervangers. Nee, ik heb het over een serieus ongedierteprobleem. Mieren! Dan denk je misschien, mieren, da's toch niet zo erg, maar reken maar! Hele ladingen mieren paraderen door ons huis. Het is bizar hoe gevoelig hun sensor voor eten is. En hoewel het me nu volkomen duidelijk is waar de term mierzoet vandaan komt, zijn onze huisgenoten echt niet heel kieskeurig. Bij de minste of geringste kruimel die valt, komen ze met 1000 tegelijk aanmarcheren. Binnen een dag heb je een heel spoor door je huis. En probeer dat maar eens te managen als je fulltime thuis zit met twee meisjes die niets liever doen dan kruimelen, bij voorkeur met mierzoete troep. En niets helpt. Poetsen niet. Nog meer poetsen niet. Nog nóg meer poetsen niet. Zelfs pesticide werkt niet echt. In een poging de mieren tóch te verdelgen betrapte ik mezelf erop dat ik wel erg sterke gelijkenis begon te vertonen met de 'bad guy' uit Pluk van de Petteflet. Twee maal daags stofzuigen en 's avonds met de mop eroverheen. De kinderen mogen eten en drinken tot aan het traphekje en niet verder (dan beperkt de ellende zich tenminste tot één verdieping). Koekjes en ijsjes krijgen ze bij voorkeur buiten of anders aan tafel. Toen Mila ook nog verboden werd appelsap te drinken in haar nieuwe (we moesten een mouwloze), roze, door moeders zelf vervaardigde prinsessenjurk - want hij zou maar vies worden en een bataljon mieren aantrekken - kwam het besef dat de gelijkenis met mevrouw helderder te ver ging.

Tijd dus voor ontspanning. En dat hebben we gedaan dit weekend. Even heel andere dieren kijken. Van vrienden hebben we een jaarabonnement Singapore Zoo gekregen en ik kan je vertellen: dat gaan we er zeker uithalen dit jaar! Wat een fantastische plek is dat! Een absolute aanrader voor wie deze kant een keer opkomt. Nomi vond het ook super en kon uren bij de tijgers blijven staan miauwen (het maakte niet uit hoe vaak we probeerden uit te leggen dat tijgers grommen, het bleef een grote poes, domme papa en mama). Alle dieren leven tussen het groen dat er prachtig bij ligt. En ga je niet voor het groen of de dieren, dan is er altijd nog het waterpark dat ze achterin nog eens verstopt hebben. In één woord geweldig. Nee, daar kan blijdorp een puntje aan zuigen. Dus Thomas, Marieke, Gerben, Marianne, Paul, Rebecca, Reinier en Charlotte: bedankt!

En dat geeft weer even een ander perspectief op dieren. We zitten nu in een fase van berusting. Er lopen mieren door ons huis. Daarom poetsen we (lees: Ylva) elke dag. Twee keer als het moet. En is er een parttime hulp in dienst gekomen. Die beter poetst dan Ylva. Twee keer per week. Hoera! Ze had meteen nog wat tips over kindvriendelijke mierverdelgmethoden. Deze dame mag dus blijven. Kan zij fijn mevrouw helderder spelen en Ylva weer met de kinderen!

vliegen is zeg maar niet echt mijn ding

Hé, maar je bent helemaal niet bruin! Een eerste observatie van vrienden waarbij we de afgelopen week langs zijn geweest in onze tour de la Hollande. Het was dus weer even wennen aan de hollandsche directheid, maar wat een feest om jullie weer te zien! Ter ere van de geboorte van Anna zijn de dames 10 dagen in Nederland geweest en wat hebben we er van genoten!

We waren natuurlijk nog maar net weg, dus voor de meesten van jullie was het net of het business as usual was, maar voor ons heeft er een hele aardverschuiving plaatsgevonden, en dan is het heel vreemd om ineens weer op de Markt van Delft te zitten alsof er niets gebeurd is. Een bizar gevoel ook, omdat je nergens echt thuis bent. Het nieuwe huis voelt nog niet echt 'eigen', maar het oude huis (dat trouwens vorige week verkocht is!!!) is ook geen thuis meer. Een beetje een unheimisch gevoel dus.

En dan hebben we het nog niet gehad over de reis. Een vlucht van en naar Singapore met twee kleine kindjes gaat niet vanzelf. Hoewel, Mila ging als een zonnetje. Overal rolbanden (feest!), een eigen vliegtuigstoel (top!), 'dan gaat het vliegtuig heel veel herrie maken en omhoog en dan moet ik mama's handje vasthouden, hè' (spannend!), personal entertainmentset (geluksmomentje!), snurken (mama's geluksmomentje) en wakker worden voor het ontbijt (klaar!).

Nomi is een ander verhaal. Die heeft het niet zo op vliegen. Om dat te demonstreren heeft ze op de heenweg een drie onafgebroken uren tellende serenade ten gehore gebracht waar geen lieve moedertje aan hielp. Oké, ze bleek dan wel achteraf een oorontsteking te hebben, maar of brullen dan de beste oplossing was... Op de terugweg bleek ze aangestoken door het virus dat eerst Mila, toen Ylva en daarna oma geveld had en ervoor zorgde dat haar gehele maaginhoud zich lukraak verspreidde door het vliegtuig. De bemanning van het vliegtuig reageerde daar zodanig horkerig op dat ik hoop dat ze stuk voor stuk zijn aangestoken. Nee, vliegen is niet echt haar hobby.

Mijn eerste reactie toen ik in Nederland landde was dan ook: het kan me niet schelen of straks al mijn vriendinnen tegelijk een heel elftal werpen, maar DIT NOOIT MEER!! En ik durf te wedden dat Nomi het met me eens was. Maar eenmaal door de douane, stond daar mijn moeder te wachten om ons naar hun huis te brengen dat was omgetoverd tot een waar hotel waarbij het ons aan niks ontbrak. Een dag later zaten we eerste rij bij Anna en Jacqueline, nog later werd Mila herenigd met haar beste vriendinnetje Mirte die ze het liefste in haar koffer had gestopt om mee te nemen naar Singapore. Zo hadden we een week vol met geluksmomenten die de barre tocht meer dan compenseerde. En vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen dat ik het voor geen goud had willen missen. Dus, zoals Jacq al zei: 'over zes weken weer?' klinkt nog helemaal niet zo slecht. Maar dan wel bij ons, ok?

Eenmaal terug stond daar een stralende Wouter ons op te wachten, waarbij een al even hard stralende Mila direct in de armen vloog. In onze nieuwe auto (!!!) reed hij ons toen naar ons paleis, alwaar de dames na een lange nachtrust een hele ochtend hebben liggen relaxen in het zwembad. Want we moeten toch zorgen dat we de volgende keer een kleurtje hebben...!

Hollandsche Nieuwe

Was ik ineens weer een bezienswaardigheid! Eindelijk! Eerst trok Wouter op vakantie alle aandacht weg (moet je ook maar niet op reis naar van die landen waar hij met zijn twee meter met kop en schouders boven de mensen uit steekt). Daarna kwamen de twee kleine schatjes die van iedereen de blikken stalen. En ja, als rechtgeaarde moeder kan ik ze dat dan ook weer niet echt kwalijk nemen. Want die van ons, die zijn natuurlijk ook heel bijzonder!

Maar van de week was ik dus weer aan de beurt! Nu zou het leuk zijn als dat kwam omdat men keek naar mijn bijzonder knappe verschijning, maar helaas, niets van zulks. Nee, ik was op de fiets! Op de fiets? Ja, op de fiets! Da's toch niets bijzonders zul je zeggen. Maar dat is dan dus net waar je er naast zit. Een fiets, dat is hier heel bijzonder! En een fiets met twee kinderzitjes, dát werkt op de lachspieren. En op de zenuwen. Want mevrouw, dat is wel heel gevaarlijk wat u daar doet. Was u ook van plan dat te gaan doen met kinderen in die zitjes? Weet u het heel zeker? Rare jongens, die Hollanders.

Overmoedig wuifde ik iedereen weg. Ik wist toch zeker wel wat ik deed? Dit was in Nederland dagelijkse kost en die rare Singaporezen moesten maar 's effe opletten. En daar ging ik! De hitte in... En de berg op... Hé, die zag ik niet aankomen. Alles was eerst toch zo lekker plat? Nou ja, een beetje trainen op zijn tijd is best goed voor mijn figuur en als ze me dan toch aanstaren, dan kun je er maar beter een beetje appetijtelijk uitzien.

Maar toen? Dat ze links reden, dat wist ik. Maar hoe werken dan die voorrangsregels? Of eigenlijk, who cares? Regels, schmegels hier in Singapore. Als je harder kán dan je buurman, dan doe je dat gewoon. Vergeet dus de regels, en zorg dat je in leven blijft. Da's een beetje hoe het werkt. Gelukkig slaagde ik voor dat examen en na 15 minuten kwam ik drijfnat aan bij de supermarkt. Waar dan wel de airco weer lekker koud stond, dus dat euvel was ook zo verholpen. Op de terugweg pasten alle boodschapjes lekker burgelijk in de oerhollandsche fietstasjes en kon ik op naar huis. Wederom verbaasde blikken van omstanders, maar inmiddels voelde ik me iets minder appetijtelijk. Ik weet namelijk niet wat er harder smolt, ík of het ijs dat ik voor Mila en Nomi had gekocht. Maar na 15 minuten ploeteren mocht dat ijs in de vriezer, en ik moest koken!

Gelukkig heb ik een schappelijke baas en mocht ik eerst even het zwembad in. Daarna hebben we maar even gezocht naar de bezorgservice van de plaatselijke variant van de Albert Heijn. Dan laat ik het bezienswaardigheid zijn voorlopig maar weer over aan de botanische tuin, die trouwens heel relaxed op fietsafstand ligt...

Home Sweet home

Anna is geboren!!! En ik weet heus wel dat dat niet echt ons feestje is, maar eigenlijk dat van Jacq, Piet en twee stuks grote broer, maar toch... Vanaf deze kant van de aardbol nogmaals gefeliciteerd!!

Zo'n bijzondere gebeurtenis maakt ook wel dat je ineens echt merkt dat je mijlenver weg bent. Dit was de eerste grote happening waarbij we niet direct 'the day after' eerste rij konden zitten, maar het moesten doen met de skypetickets. En dat allemaal omdat íemand (ik noem geen namen) zo nodig in een warm land wilde wonen met een zwembad in de tuin... Ja, soms is het is afzien!

En, ik wil het huis ook wel graag snel af zien ;-). Na twee maanden leven uit dozen, vier woonplekken binnen een maand en evenvaak alle spullen in- en uitpakken, zijn we wel toe aan een eigen stekkie. En die wens is uitgekomen, want per 1 maart zijn we de trotse eigenaars van The Greenwood, nr 265!!Tussen de dozen door openbaart zich al een beetje van ons paleisje. En als je dan even vergeet dat we nog van alles kwijt zijn, en dat de verhuizers onze buffetkast hebben gesloopt (komt goed, heus), onze schroeven van de boekenkast hebben kwijtgemaakt (sorry ma'am, cannot help, must call insurance company first), ze voor het ophangen van een lullig plankje honderden dollars in rekening willen brengen (Shell does not approve of cost),en onze kinderstoelen in Nederland hebben laten staan (so sorry, we will send them shortly), beginnen we ons ondanks alles te realiseren wat een ontzettend paradijs dit moet worden.

Mila en Nomi genieten ook met volle teugen van alle faciliteiten. Niet alleen hebben we een zwembad voor de deur, er blijkt ook een subtropisch zwemparadijs te schuilen in onze badkamer. Compleet met twee handdouches, tweeregendouches enjacuzzibeamers (of fonteintjes, zoals Mila ze liever noemt) ontbreekt alleen nog het golfslagbad, maar kniesoor die daar op let. En vind je dat allemaal niks, dan heb je nog vier andere badkamers om uit te kiezen. Je kan zeggen wat je wil, maar hygiënisch zijn ze wel, die Singaporezen!

Verder verheugt Mila zich erg op de roze kamer die haar moeder haar beloofd heeft, maar nog wel even moet maken ;-). Nadat alle spullenzijn gelocaliseerd. En alle verzeringsclaims geslaagd zijn. En alle kasten zijn gemaakt. En de dozen zijn uitgepakt. Je hoort het!Het is hard werken. Ik zeg, tijd voor vakantie! Die nemen we dan ook maar. Volgende week komen Mila, Nomi en Ylva 10 daagjes naar Nederland. Kunnen we toch nog eerste rij zitten bij Anna!