Home manager

Ok, het blijft een leuk onderwerp, dus daar komt ‘ie nog maar 's een keer, want ze is gearriveerd! Sinds maandag helpt Elsa ons de mieren te verdrijven. En al lijkt zo'n hulp dan lekker makkelijk voor in het huishouden, om ze importeren is echt nog niet zo eenvoudig! Niet alleen vragen ze om honderdduizend kopiën van belangrijke documenten, ook moesten er evenzoveel formulieren van handtekeningen voorzien worden. Een half overleden regenwoud verder waren we er bijna klaar voor. Er moest alleen nog wel een cursus. Want, geen cursus, geen helper. Hoewel een aantal kennissen gewoon hun bemiddelaar de cursus voor ze heeft laten doen, leek het me wel wat. Eens zien wat je allemaal moet kunnen om een hulp in de huishouding aan te sturen. Die regel van het verbod op het ramenzemen op 18 hoog was al helder, maar hier nog een aantal zaken die de Singaporees expliciet tot zich moet nemen, omdat het anders mis gaat:

1. Gij zult uw hulp voorzien van woonruimte (indien mogelijk een eigen kamer)
2. Gij zult uw hulp voederen (3 x daags, het stond er echt)
3. Gij zult uw hulp niet louter op rijst laten leven (echt waar, er zijn richtlijnen)
4. Gij zult uw hulp niet gratis bij de buurvrouw laten werken (en zelf het geld opstrijken)
5. Gij zult uw hulp betalen (en wel op tijd)
6. Gij moogt niet bij wijze van straf salaris inhouden (echt?)
7. Gij zult uw hulp niet mishandelen
8. Ook niet verbaal
9. Gij dient uw hulp 's nachts te laten slapen (maar wat dan als je baby brult, die was toch háár zorg enniet de jouwe?)
10. Gij zult uw hulp voorzien van toiletartikelen

Hoewel dat laatste strak genegeerd wordt, zo bleek op een forum over het betreffende onderwerp. Read it and weep:

• I don't provide my maid with toiletries. Most of them don't know how to treasure and will use a lot.
• I heard some maids who need to use their own money to buy, will try very hard to scrimp and save. Some maids wash their hair less often, so they stink ! I heard one maid even wash her sanitary pads and re-use
• i buy kao biore facial wash for my maid bcos she has slight acne problem and i wan her to keep her face clean bcos she helps me to take care of my 1yo daughter. but i've realised she used it up quite fast, like within 3 weeks finish 1 tube. how to control her? if i leave her the choice to buy, she may not buy using her own money. then, i will always worry when she handle my daughter.
• As for the facial wash, you can keep the tube, then issue her the right amount every day

Er zijn hier dus echt mensen die elke ochtend pompjes shampoo uit te delen aan de hulp. Rare jongens, die Singaporezen...

Wegpiraten

Heb ik net een uitgebreid relaas gehouden richting ouders over hoe veilig Singapore is, hoe weinig je belazerd wordt en dat je zelfs de taxichauffeurs op hun woord kunt vertrouwen. Stappen ze in een limotaxi... Ai! Daar hadden we nog niet voor gewaarschuwd. Je hebt verschillende types taxi, variërend in prijs. Die dikste is de duurste en dat was dus net degene die mijn ouders hadden geselecteerd voor hun eerste tochtje alleen. Oeps.

Deze vergissing terzijde, is een ritje met de taxi in Singapore heel goed te doen. Geen parkeerstress, makkelijk van A naar B en het is voor Singaporese begrippen erg goedkoop. Al die enthousiaste geluiden over de metro hier, begrijp ik niks van. De halte is zelden in de buurt van waar ik moet zijn, er is niet altijd een lift, dus dat betekent een drama met buggy's en ook overstappen is aan de orde van de dag. Toegegeven, ik spui deze kennis na één ervaring met de Singaporese MRT, dus mogelijk heb ik geen recht van spreken, maar die ene keer was echt genoeg voorlopig.

Nee, wij over het paard getilde expats opteren dan liever voor een fancy taxi die je voor de deur afzet. Je kinderen kunnen ook gewoon mee. In Nederland is de chauffeur strafbaar als hij het probeert, want wee je gebeente als je een kind zonder maxi cosi probeert te verplaatsen, maar hier mogen ze gewoon los op schoot. Appeltje eitje. Waar je je dan wel even overheen moet zetten is de rijstijl van menige Singaporees. De stad kent grote verkeersslagaders en ik kan je vertellen, daar komt regelmatig bloed uit. Letterlijk. Oorzaak: onbehoorlijk rijgedrag. Hoewel je in Singapore links hoort te rijden, is de gemiddelde Singaporees doorgaans in de rechterrijbaan te vinden. Da's namelijk waar je het hardst in mag rijden. Als je jeals onervaren Europeaan je vergist en zit te tuttebellen in diezelfde baan (die in Nederland toch heus bedoeld is voor de voorzichtige, alias slome, chauffeur), kun je rekenen op een mooi concert van toeters. De middenbaan kan ook, maar dan alleen om in te halen als je zo'n slomerd voor je hebt. De linkerbaan is echt alleen voor bussen. En nerds. En Ylva. Want die kent de weg nog slecht en is dus wat voorzichtig met rijden.

Sinds kort hebben we daar de oplossing voor gevonden. Een appje op de iphone maakt dat Ylva de weg niet meer hoeft te kennen. Miep legt het allemaal uit. Wat niet echt helpt, is dat ze de gewoonte heeft om op vijfbaanswegen pas een paar meter vantevoren te vertellen dat je moet afslaan. En zoals gezegd, de Singaporees is weinig hoffelijk op de autobaan. 4 banen opschuiven is je leven riskeren. Want ze laten je er écht niet tussen. Wouter ondervond dit aan den lijve toen hij probeerde - geïntegreerd als hij is - op brutale wijze gewoon tóch op te schuiven en daarbij de auto ernaast, die echt van geen wijken wist, een kusje gaf. Het liep goed af. Blikschade voor de asociale Singaporees. Onderling geregeld. Dus we kunnen weer rijden. Maar misschien moet ik dat verhaal over hoe veilig Singapore is toch maar eens bijstellen...

Hoeveel nachtjes slapen nog?

Mila kan zich er al mateloos op verheugen! Nog 11 nachtjes slapen en dan komen opa en oma logeren! Maar hoewel ze in twee talen tot 11 kan tellen, is voor haar nog niet helemaal duidelijk hoe lang zoveel nachtjes nou precies duren, dus bij elk vliegtuig dat we zien weet ze me te vertellen dat opa en oma erin zitten. 'Met spijkerbroek, hè mama, want in Nederland is het koud, en dan gaat het vliegtuig heeeeeeeeeel hard herrie maken en dan gaat ‘ie boeinken en dan zijn ze er!!' Elke keer moet ik haar teleurstellen. Gelukkig is haar incasseringsvermogen enorm en begint bij het volgende vliegtuig het heleritueel gewoon weer van voren af aan.

Het belooft dus een hele happening te worden, die logeerpartij. Het blijkt ook een dankbaar onderwerp van gesprek onder expatvrouwen hier. Want, hoe gaat dat, zo lang met je (schoon-)familie onder één dak? De één fietst er fluitend doorheen: 'mijn schoonmoeder had er zin in en heeft het hele huis van top tot teen gepoetst, die mag vaker komen!', terwijl de ander met kromme tenen de terugvlucht afwacht: '2 weken lang op je tenen lopen! Gek werd ik ervan! Ik was blij dat ik weer een beetje privacy kreeg'. Maar allemaal zijn we het erover eens, het is wel een bijzondere aangelegenheid.

De doorsnee europese medemens is er niet meer aan gewend om na zijn 18^e samen te leven met zijn ouwelui. En van authentiek respect voor senioriteit, zoals in vervlogen tijden gangbaar was, is ook al weinig sprake. Nee hoor, moeders krijgt het gewoon te horen als ze zit te zeuren en vaders kan rustig zelf zijn thee gaan zetten en het wordt gewaardeerd als hij dan ook even doorschenkt voor de kids. Geen geouwehoer!

De ervaringen van Indiase vriendin Shweta zette een en ander gelukkig weer even in perspectief. Het begint al bij de accomodatie. Waar wij nog een heel huis hebben, met een logeerkamer incl. eigen badkamer en dakterras, beschikken zij slechts over één slaapkamer, waar ze met dochter en al in slapen. Dus het eerste vraagstuk is dan: waar laten we de logees? In haar geval sliepen opa en oma in de woonkamer. Het enige toilet bevond zich in de ensuite badkamer, dus daar moesten ze dan wel even voor door hun slaapkamer. Ook 's nachts. Dus als we het over privacy hebben... En als je dan denkt dat ze even een weekje langskomen (India is ten slotte minder ver), dan heb je het mooi mis. Een maand lang was de bank off limits en kon er niet gezappt worden.

Nog ingewikkelder is het bij de wat traditionelere Indiase familie. Daar zijn de ouders echt nog hoofd van de familie en is Respect met de hoofdletter 'R' absoluut nog in ere. Als opa en oma komen, dan slapen ze niks niet in de woonkamer, want daar lig jij natuurlijk. Ze maken gedurende het verblijf de dienst uit en oma's wil is wet. Dus als jouw manier van opvoeden niet de hare is, dan berg je maar. Je bent in India in eerste instantie schoondochter, dan vrouw en dan pas jezelf. Van gelijkwaardigheid is dus weinig sprake en de bezoekjes duren over het algemeen flink langer. Een half jaar is geen uitzondering wist ze me te vertellen. Bij vriendin Shweta valt het gelukkig allemaal nog wel mee, die hoeft alleen maar een maandje haar woonkamer op te geven en elke dag iets geks te eten omdat het geloof van schoonmoeder dit voorschrijft en het wel de bedoeling is dat iedereen daar aan meedoet, maar verder zijn ze relaxed.

Nee, doe mij dan maar de logeerpartij bij ons thuis! En trouwens, vooralsnog sjouwen opa en oma zich vooral een breuk om juist óns een plezier te doen (HEMA heeft nog steeds geen filiaal hier in Singapore, dus wij blijven importeren). Dus lieve ouders, mocht ik me straks uiterst europees gaan gedragen, dan kun je me altijd even herinneren aan dit verhaal. Misschien zet ík die thee dan wel even!

Help is on the way

'From 4 June 2012, the Ministry of Manpower has tightened safety requirements on the cleaning of window exterior. With immediate effect, employers shall not allow their foreign domestic workers (FDWs) to clean the exterior of windows.'

Deze tekst sierde menige krant in Singapore na het zoveelste ongeluk waarbij de helper door haar werkgever was gedwongen de buitenkant van de ramen te zemen met dodelijk afloop. De ramen bevonden zich namelijk niet op de BG, maar op de 18^e verdieping van een appartementencomplex. Maar hé, ze moesten toch schoon? Dit voorval is geen uitzondering in Singapore, ze blijken hier bij bosjes te pletter te vallen omdat ze geen nee kunnen of durven zeggen tegen hun baas en dan maar gaan poetsen. Met gevaar voor eigen leven.

Nog een voorbeeld van dat de afschaffing van slavernij toch nog geen compleet afgerond proces is, was het volgende verhaal. Een dame uit Indonesie met twee kinderen die bij haar zus wonen, kwam naar Singapore om ervoor te zorgen dat haar familie te eten kreeg. Ze tekende een contract voor 2 jaar bij een Chinese familie. Wat ze er even niet bij vertelden, was dat de Chinese familie vervolgens elke 2 jaar, zonder haar expliciete toestemming of zelfs medeweten, haar werkvergunning zou verlengen, opdat zij hen niet zou verlaten. Nou denk je, dat kan toch zeker niet? Maar dat kan dus wel. Dan gaat ze toch naar een andere werkgever, zou je zeggen? En ook daar heb je het mis.

Als ze wil wisselen van werkgever, dan heeft ze een zogeheten letter of release nodig. Een brief waarmee haar huidige baas aangeeft dat ze 'vrij' is om te werken waar ze wil. Tekenen ze die niet, dan moet je dus blijven. Enig alternatief is dan om je werkgever te vragen je werkvergunning in te trekken. In dat geval kun je op het vliegtuig te stappen, om een week later -op eigen kosten - opnieuw naar Singapore af te reizen en een nieuwe werkvergunning aan te vragen. Die werkvergunning krijg je niet. Tenzij je ook een werkgever hebt. Maar da's best lastig zonder referentie. Je moet je dan dus inschrijven bij een bemiddelingsbureau. Deze agencies rekenen naar verluid zo'n10 maanden salaris voor hun diensten. Ik herhaal: 10 maanden. Moet je je even voorstellen. Bijna een heel jaarsalaris aan gort! Omdat je werkgever weigert een briefje te tekenen! En nog erger, als ze je werkvergunning niet willen intrekken, dan mag je niet eens terug naar Indonesië! Dan moet je dus gewoon blijven, tot het einde der tijden. Wel weer terecht, is dat je dan weg kan lopen, in welk geval je werkgever een boete krijgt van 5000 dollar. Net goed!

De dame in kwestie zat afgelopen maand bij ons aan tafel. We zijn namelijk overstag. Ylva heeft besloten dat het poetsen van het huis toch niet echt de carrière was die zij voor ogen had en 24/7 twee kids om je heen maakt het ook erg lastig om sociale contacten op te doen of anderszins grotemensenvermaak te betrachten. Begrijp me niet verkeerd, de meiden zijn nog steeds de leukste van de hele wereld en het is ook absoluut niet de bedoeling dat de hulp ze ineens gaat opvoeden terwijl Ylva hele dagen bij de pedicure zit. Maar een poetsdame en oppas voor als de kinderen slapen geeft ons net dat beetje extra flexibiliteit waarmee het leven toch een stuk makkelijker wordt, zo is de inschatting.

Hoewel menigeen in een eerdere enquête aangaf al lang overstag te zijn gegaan, was het toch wel even een drempel waar we overheen moesten. Allereerst de privacyissues en hechtingsvraagstukken. Maar toch ook wel de menselijke factor richting de dame in kwestie. Want de enige extra kamer met deur in ons huis is een bombshelter van nog geen twee bij twee zonder daglicht. En dat doe je iemand toch niet aan? Vele verhalen later denken we daar iets genuanceerder over. Er waren geluiden over dames die bij de kids op de kamer moeten slapen (zonder enige ruimte die ze dus privé hebben) en stapelbedden in washokjes waar ze zich met zijn tweeën moesten behelpen. Zelfs vrouwen die onder de eettafel sliepen nadat hun baas naar bed ging, bleken geen exces te zijn. Om nou te zeggen dat het dus boffen is dat de dame in onze bombshelter mag wonen gaat misschien wat ver, maar met inbegrip van de weliswaar open, maar goed bruikbare ruimte naast de bombshelter heeft ze straks een beschikking over een goede 25 m2 en daarmee verpesten we hier vermoedelijk toch een soort van de markt. Daarbij geeft het ons een enigszins goed gevoel dat we haar vrijbrief vormen om te kunnen vertrekken bij de Chinezen waar ze in mijn ogen gegijzeld wordt. Die letter of release zit er namelijk voor haar niet in, dus het wisselen van werkgever is voor haar geen vanzelfsprekendheid.

Je hoorde het natuurlijk al lang, hiermee praat ik het vooral voor mezelf een beetje goed dat ik straks op mijn luie krent kan zitten, terwijl iemand anders mijn huis poetst. Behalve dan de buitenkant van de ramen.Want dat mag niet. Balen, want tja, daar begaat de gemiddelde Singaporees echt een moord voor!

Feest

De afgelopen week stond alles in het teken van 'het feest'. Mila werd 3 en dat moest gevierd worden. Maar hoe doe je dat als kersverse Singaporees (en dus eigenlijk soort van vriendenloos)? Nog even los van de issue van wat je eigenlijk kan doen voor festiviteiten met 3-jarige snotaapjes. Hier in Singapore is het goed gebruik om al je vrienden incl. kroost uit te nodigen, waarna je de kids in een soort indoorspeeltuin (zonder sprinkussen, want veel te gevaarlijk) gooit, ze laat vermaken door het personeel, ze daarna volstopt met fastfood en taartjes en zelf aan de koffie gaat. Niks mis mee, maar eigen cultuur is goud waard, dus wij besloten tot een kinderfeestje. Zo gezegd zo gedaan?

Allereerst de kwestie van wie er moest worden uitgenodigd. Al weken was Mila bezig een lijstje met namen te maken van wie wel en niet mocht komen op haar feestje. Nomi mocht gelukkig komen. Easy. Papa en mama toch ook wel. Pfieuw. Maar toen... Mirte stond bovenaan het lijstje. Met stip. Dus hoe leg je een peuter van 2 uit dat 13 uur vliegen voor een twee uur durend feestje nét niet rendabel is? Gelukkig bleek het mee te vallen. Mila hoorde het ons zeggen, maar negeerde het strak. Mirte moest en zou komen en zo niet dan toch. En toen Mirte op haar verjaardag belde straalde Mila van oor tot oor. Dat ze er niet 'live' kon zijn werd haar direct vergeven. Wie wel waren uitgenodigd waren overbuurjongen Mika, buurmeisjes Amalia en Scarlett, vriendinnetje Bailee.

Zo kwam het dat op 9 juni ons huis overgenomen werd door een setje peuterprinsessen en een heuse peuterpiraat. Het werd een sprookjesfeest waarbij ze een kasteel van verhuisdozen hebben geverfd, gingen schatzoeken, taartjes versieren, kus de kikker speelden en bonsdansten. Er was werk van gemaakt, want ja, je bent werkloos of je bent het niet en de aandachtsspanne van de gemiddelde 3-jarige is zo'n 10 minuten, dus om ze een ochtendje bezig te houden heb je wat programmapuntjes nodig.

Met weemoed dacht ik even terug aan de voorgaande twee verjaardagen waar we relaxed in het gras van de Delftse Hout met onze vrienden aan de limonade zaten. Maar de spelletjes bleken een groot succes en gelukkig zeer geschikt voor 3-jarigen. Alleen het taartjes versieren met een 1-jarige in de buurt bleek minder geslaagd. Ik denk dat we de suikerparels volgend jaar nog tussen onze tenen vandaan vissen. Maar wat hebben we gelachen! Mila ook en daar was het om te doen. Na afloop speelde ze blij met haar gloednieuwe step voor ons huis op en neer. Gesierd door haar nieuwe 'hemmel' (helm) in een fonkelnieuwe (van Scarlett gekregen prachtige synthetische) prinsessenjurk, hoort ze er hier nu helemaal bij. Ik weet nu hoe 'blij als een kind' er uit ziet.Wat een feest! Op naar de volgende 3!

When it rains it pours

Ylva was vorige week jarig (bedankt voor alle kaarten en andere berichten, superleuk!), en dat we ook echt een dagje ouder worden werd ons pijnlijk duidelijk deze week. Het was tijd voor ons eerste weekendje weg. Krabi zou het worden, anderhalf uur in het vliegtuig, dat was te doen. Een jaar of zes geleden waren we ook in Thailand. Groot avontuur. Rugzak op en gaan! Van het ene shabby hotelletje via gammele tuktukjes naar de volgende dubieuze maaltijd. Dan denk je, als ik later groot ben en kinderen krijg, dan blijven we natuurlijk gewoon alles doen wat we altijd al deden. Niet dat getut, gewoon buffelen. Tuurlijk...

Vrijdagochtend stonden we er helemaal klaar voor. Vier vrolijke vakantiegangers, wachtend op een ruim op tijd geboekte taxi. Die niet kwam. Maar ook echt niet. Ook niet te laat. Gewoon niet. In de ochtend proberen opnieuw een taxi te boeken kost hier soms een half uur. En zo veel rek zat er niet in de planning. Dan maar in de eigen bolide op weg naar de budgetterminal van het vliegveld. Wat ze er even niet bij vermeldden, was dat de term 'budget' bepaald niet van toepassing was op het parkeergeld. Onze auto heeft dus ook een weekendje weg gehad, ter waarde van ongeveer hetzelfde bedrag als een riante hotelkamer in Thailand. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat de pret wél een beetje drukte was de eerste regenbui die ons welkom heette op het vliegveld van Krabi. Maar goed, de zon zou wel weer gaan schijnen. Toch? Het begrip 'regenseizoen' was duidelijk nog niet helemaal bij ons binnengekomen. Het landschap maakte veel goed. We waren echt even weg uit de stad en zaten temidden van prachtige bossen en idyllische rotsen in een hotel vlakbij het strand. Dagtwee besloten we de tip van de lonely planet op te volgen en naar een naarbijgelegen eiland te varen. Poederwitte stranden met azuurblauwe zee was ons beloofd. Het avontuur kon beginnen.

Een ticket voor de longtailboat was snel gekocht. Toen kwam het transport naar de haven. Een truck met open laadbak met ca. 50 cm hoge randen. Wouter keek de chauffeur bedachtzaam aan en wees op onze bloedjes van kinderen. De chauffeur leek niet onder de indruk. Die pasten er heus wel bij hoor. 'Are you kidding'? was de repliek van Wouter, waarna we met zijn drieën op de achterbank mochten en alleen Wouter in de laadbak plaats nam. Bij de andere backpackers. Stap 2 was de longtailboat zelf. Mila's gezicht sprak boekdelen. Dit feest was niet bedoeld voor een stel dertigers gewapend met een dreumes en een peuter. Maar, wij zouden ons niet gek laten maken, dus gaan met die banaan! Nomi nam plaats in de babybjorn op mama's buik en Mila mocht voorzien vanzwemvest op papa's schoot. So far so good.

Het eiland was prachtig. Hoewel de azuurblauwe zee wat groener was dan beloofd vanwege de wolken in plaats van strakblauwe hemel, was de potentie duidelijk zichtbaar. Minder leuk werd het toen de regenwolken opdoken. Strand met regen leek ons geen winnende combi, dus op zoek naar de boot die ons terug kon brengen. Ook die was snel gevonden en als we wat extra betaalden wilde hij best meteen vertrekken om zodoende voor de bui uit te varen en ons droog in ons hotel af te leveren. Vóór de bui dus. Die belofte bleek al na 3 minuten gelogen, toen regendruppels ons genadeloos in het gezicht sloegen. Zag Mila's gezicht op de heenweg een beetje pips, nu stond het huilen haar nader dan het lachen. 5 minuten later was dit ook bij papa en mama het geval. Niet alleen was iedereen tot op het bot doorweekt, het weer was zodanig omgeslagen dat de boot verre van stabiel in het water lag. Grote golven sloegen de boot in en de houten boot die inmiddels veel weg had van een luciferhoutje wiegde vervaarlijk heen en weer. De spanning was nu ook in ons gezicht af te lezen. Hadden we dit een paar jaar geleden misschien nog een mooi avontuur gevonden, nu flitste een tewaterlating met twee minimensjes en een potentieel desastreuse afloop toch wel even door ons hoofd.

Toen we na het angstigste half uur uit mijn leven de haven binnenvoeren, barstte de dame achter ons in tranen uit. Van opluchting vermoedelijk. Ik kon me daar helemaal in vinden. Doorweekt stapten we uit de boot op zoek naar een taxi. Geen gammele tuktuk dus, maar een echte. Genoeg spanning voor één dag leek ons.

Bij het instappen moesten we wel even een snurkende Nomi wakker maken. Die leek absoluut niet onder de indruk te zijn geweest van het avontuur en was in slaap gevallen. De jeugd van tegenwoordig...!

Op naar de top!

Ik weet niet wie het verhaal over fietsen in Singapore gemist heeft, maar speciaal voor diegenen de korte samenvatting: Singapore is heet. Heel heet. Zo heet, dat lichaamsbeweging beter in een van airco voorziene ruimte plaats kan vinden. Elke huisbaas begrijpt dat en heeft dus een fitnessruimte opgenomen in zijn faciliteiten. Men is dus gewaarschuwd.

Maar je bent (getrouwd met) een Scholtens, of je bent het niet, dus zo kwam het dat wij ons een tijdje terug op onze vrije zondagochtend bevonden in Bukit Timah nature reserve. Op de teenslippertjes. Voor de kortst mogelijke wandeling. Dat dan weer wel. (Want je bent (getrouwd met) een Couvret of niet). Bukit Timah is een oerwoud vlak achter ons huis, waar aapjes vrij rondspringen en er tientallen soorten slangen rondslingeren. Wouter had de dames wijsgemaakt dat de wandeling zo'n 20 minuten zou duren. Wel een stúkje naar boven, maar dat moest allemaal wel gaan. Toen we bij de ingang alleen maar mensen met sport- en trekkingschoenen zagen, uitgedost in zo sportief mogelijke outfits, begonnen we ons toch wat zorgen te maken, maar dat mocht de pret niet drukken.

De wandeling (die natuurlijk gewoon meer dan een uur duurde en tóch weer zorgde voor de nodige spierpijn de dag erna) was heel bijzonder. Zo loop je in een beschermd natuurgebied, maar dan wel over een geasfalteerd pad. En zitten de aapjes niet in de bomen, maar voornamelijk op de parkeerplaats. Dan denk je misschien dat ze daar te eten krijgen, maar wee je gebeente als je dat probeert. Er staan om de 100 m borden waarop in niet mis te verstane termen staat dat een ieder die dat probeert, strafrechtelijk vervolgd zal worden. Geen banaantjes dus voor deze apenkoppen.

En hoewel de weg best steil was, zorgde het asfalt ervoor dat die slippertjes geen enkel probleem waren. Zelfs niet voor de dames. Dus wie schetst mijn verbazing toen Ylva ineens voorstelde door te lopen naar de top, terwijl Wouter het voor gezien bleek te houden? De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Of zou Wouter gewoon nog een keer willen...?

En voor pictures, or else it didn't happen. Onder het kopje kneuteren zijn er al een paar gepost. Om te laten zien wie de discussie gewonnen heeft: als we top nog 's bereiken volgen er nieuwe.

Tuinslang

Vorige week was een bewogen week. Niet alleen hebben we onze helper ontslagen en blijkt uit de poll dat we gewoon voor een fulltime nieuwe moeten gaan. (Saillant detail is trouwens dat er maar één stem opging voor het afschaffen van schoonmakers als geheel en Singapore Palace te laten poetsen door juffrouw Ylva. U mag raden welke grapjas dit een goed plan leek. Dit terzijde). Ook zijn de eerste logees gearriveerd. De guest room wordt as we speak ingewijd door onze (schoon-)ouders. We zijn van plan ze deze weken te laten zien wat Singapore allemaal te bieden heeft. Op het programma stond allereerst een rondleiding door ons paleis en langs alle faciliteiten zoals heated pools en indoor sauna.

Bij de rondleiding over het terrein moesten we ze echter wel waarschuwen. Vorige week zag ik vier tuinmannen wat angstig met een stok door de bosjes springen. Nou doen die Singaporezen wel meer dingen die ik niet snap, maar deze actie leek me wel heel vreemd. Toen ik vroeg wat ze daar aan het doen waren, hoorde ik dat ze op slangenjacht waren. Nu hebben we in Bukit Timah nature reserve ook een slang gezien. Het indrukwekkende exemplaar was net iets groter dan een regenworm en had dezelfde kleur, dus maakte weinig indruk. Ervan uitgaande dat de gladjakker waar men jacht op maakte een vergelijkbaar type was, informeerde ik geïnteresseerd naar de voortgang. Nietsvermoedend stond ik daar met mijn twee kleine bloedjes van kinderen en ging iets dichterbij staan om ze mee te laten kijken. Tot ik hoorde waar ze precies naar zochten. We hadden het hier niet over laffe regenwormimitators, nee, het ging om een heuse zwarte cobra!!! Voor de leek: dit is een uiterst giftig exemplaar. Eén beet en je legt binnen 30 minuten het loodje. Daar sta je dan met je kids. En hoewel de tuinman me probeerde gerust te stellen met de mededeling dat het echt maar een kleintje was, wist ik niet hoe snel we ons uit de voeten moesten maken. Ik geloof niet dat de kinderen nog alleen buiten mogen spelen...

Het goede nieuws is dat de schoonouders waarschijnlijk wel wat meer willen zien van Singapore dan onze achtertuin, dus gauw op excursie, zou ik zeggen!