Overzomeren

“Maar mama, waarom hebben ze hier allemaal oude huizen, willen ze dangeen nieuwe kopen?” De toon is gezet. Onze expatkindjes beschouwen Nederland met frisse blik en zijn er nog beduusd van. Het was een ware cultuurshock. Want wat moet je nou met een historische binnenstad? En hoe hou je schoenen schoon op de kinderboerderij? En wat is in godsnaam een kroket? Om nog maar te zwijgen van die appelmoes die ze erbij serveren. Onze dochters keken hun ogen uit tijdens ons jaarlijkse bezoek aan hun roots.

Het begon al vrolijk op schiphol, waar ze zich uren hadden kunnen vermaken met het spelen in een draaideur. Nooit eerder gezien. Dat verzin je toch niet? Of eendjes voeren, ook al zo’n feestelijke aangelegenheid. Kun je in Singapore lang naar zoeken, loslopende eendjes. Vol verwondering keken ze ook naar het voorbijtrekkend landschap met koeien en molens, objecten waarover ze tot voor kort alleen nog in bibliotheekboeken gelezen hadden. En dan ook nog georneerd met zoiets exotisch als een trein en een heuse spoorwegovergang. Tel daarbij op de diverse kerktorens van de middeleeuwse soort en electriciteitskabels (“mama, is dat een kabelbaan?”) en het beeld is compleet. Magischer dan de efteling.

Pijnlijk bewust werden we ons ook van het gemak dat het spreken van een vreemde taal met zich meebrengt. Want “mama, waarom is die meneer zo dik?” beantwoord je toch lekkerder als je weet dat de mevrouw in kwestie dat niet verstaan heeft. Dus Nomi’s vraag bij het zien van haar eerste neger ooit: “mama, is dat een boef?” leverde even een enigszins ongemakkelijke situatie op, want dat waren we niet gewend. Nou zijn loslopende negers in Singaporenet zo zeldzaam als eendjes, dus helemaal kwalijk kun je het haar niet nemen, maar toch. Mijn beeld over de interculturele opvoeding die ik ze dacht te geven kreeg wel even een deukje.

Heel gelukkig werden we ookweer van de Albert Heijn. Niet alleen waren er rijen vol toetjes, maar ook heerlijk brood in de schappen, dat zomaar belegd kon worden met honderden dingen. Een greep uit het assortiment dat zich op enig moment bij ons thuis in de kast bevond: gekookte gelderse, leverworst, zalmsalade, maar dan ook de tonijnvariant en doe ’s gek ook eentje met ei, vruchtenhagel, K3 hagelslag en zonder tijgervlokken natuurlijk geen ontbijt, en vooruit, omdat het zo geinig was ook nog een paar plakjes maya de bijworst. Dan hebben we de ossenworst, pateen oude kaas maar wel even gelaten voor wat het was, want ik vind, je kunt ook overdrijven.

Het is dus weer afzien in de cold storage, onze singaporese Appie. Het brood is er zompig, fatsoenlijk beleg min of meer afwezig,om over de toetjes nog maar te zwijgen. Ook kunnen we geen geitjes meer aaien, in tuinen spelen of rondjes fietsen door de buurt. Maar geen zorgen, lieve Nederlandse vrienden, we redden ons wel hoor, hier in ons Singaporese huis met zwembad voor de deur. Het is weer even wennen, maar welnieuw, dat dan weer wel.

Aan de mevrouw op rij 10

U boekte de voorste rij van de 13 uur durende vlucht Singapore-Nederland. U zult wel gedacht hebben: lekker veel beenruimte, wat zal ik goed slapen! Waar u echter even niet op rekende was dat diezelfde rij -ook welfamily row genoemd- omgeven was door, je raadt het al, families. Met kinderen. Kleine kinderen. Waaronder, om heel precies te zijn, ónze kleine kinderen. Want omdat u de family row had, waar ik graag mijn kinderen had laten slapen, moesten wij een rijtje naar achteren, alwaar zelfs de korste beentjes uw stoel konden raken. Dat mochten ze natuurlijk niet van hun liefhebbende ouders, maar we misten wel eens een poging, je begrijp hoe dat gaat met kinderen... Of eigenlijk, zo bleek, dat begrijpt u niet.

Ook wij hadden er op gehoopt dat onze kindertjes 13 uur lang voorbeeldig zouden blijven en liefst 10 van die 13 met ogen dicht zouden doorbrengen. Maar ja, vliegen is best spannend en slapen voor nerds, dus... Wij snappen dat hun spanning een wat minder ontspannen uitwerking had op uw vlucht, waarvoor excuses.

Nu wilden die kleintjes op zich best gaan snurken, maar het hielp niet echt dat KLM zijn uiterste best doet het licht zo lang mogelijk aan te laten en onrust te stoken door drankjes uit te delen (1am) eten uit te delen (2 am), het weer op te halen (3 am) en rommel te verkopen (3.30 am), waardoor onze heus wel goedbedoelende koters ernstig uit hun slaap werden gehouden. Toen we rond 4 am dus met een zwaar oververmoeide peuter zaten die van ellende niet meer wist waar ze het zoeken moest, maar volgens de stewardess in elk geval niet bij haar moeder op schoot, want:" mevrouw, misschien krijgen we turbulentie en dan is het delen van 1 gordel niet veilig, net als in de auto, dus, of u uw kind even van u los wilt wrikken, brullend of niet, dan kunnen we allemaal ook weer verder", zult u ook wel even diep hebben gezucht.

Mijn betoog over het algemeen belang van iedereen in het vliegtuig, wanneer zij stil zou zijn, slikte ik maar even in terwijl ik mijn ontroostbare kind naar haar eigen stoel dirigeerde, waarna het volume een paar decibellen toenam. Op dit moment lukte het u niet meer de boosaardige blikken in te houden.

KLM bedoelt het ongetwijfeld goed wanneer ze Nederlandse tijden aanhouden in het vliegtuig. Wij hadden ook gelezen dat je je jetlag het beste te lijf gaat als je zo snel mogelijk je horloge verzet naar de tijd van het land van bestemming, maar heel gek, onze kids lezen geen klok. Helemaal kwalijk kan ik het ze dus niet nemen dat ze, zich van geen kwaad bewust, om 7u sing-tijd wakker werden en vol enthousiasme wilden beginnen aan een nieuwe dag. Om eerlijk te zijn vond ik het best bewonderenswaardig hoe ze het vervolgens -op slechts 3 uur slaap dus- voor elkaar kregen om zich gedurende 3 uur in een volledig verduisterd vliegtuig op fluistertoon te laten vermaken. Maar toen vervolgens onze jongste haar maaginhoud over de geleende autostoel verspreidde (sorry Martine!), moest er toch even op normaal volume overlegd worden met manlief, die aan de overkant van het gangpad zat. Ik begrijp dat deze situatie hoogst ongemakkelijk was. Voor u. De venijnige opmerking die volgde kwam vast door het slaapgebrek, dus ik zal hem u vergeven.

Het was inmiddels een uur voor het ontbijt geserveerd werd. Het halve vliegtuig was wakker, maar uzelf wilde nog wel slapen dus vroeg ons de kinderen in bedwang te houden. We deden een poging. Die na een half uur mislukte. U vroeg het nogmaals. Het lukte weer een kwartier, waarna u ietwat geïrriteerd de vraag nog eens herhaalde. Vriendelijk legde ik uit dat ik het best nog eens wilde zeggen, maar niet dacht dat het erg lang zou helpen. Een ijzige blik sprak boekdelen, waarop ik onze middelste nog eens vermanend toesprak. Met een driftbui tot gevolg. Een heuse, met alles erop en eraan. Middenin dat vliegtuig. In een poging haar te kalmeren vertrok ik met mijn gillende, schoppende koter naar de gallery, het keukentje waar ze hopelijk anderen wat minder tot last was. Mis! De dienstdoende KLM-stewardess wist de actie niet te waarderen en vroeg ons vriendelijk doch dwingend terug te keren naar de stoel. Zucht...

Weet je, ik begrijp u echt, mevrouw op rij 10. U had gehoopt op een rustige vlucht en die werd bruut verstoord door een stelletje intercontinentaal vliegend addergebroed. Kinderen van 1, 3 en 5 kunnen hun impulsen niet altijd beheersen. Dat ís ook niet fijn. Dat snap ik. Maar van een dame in de 60 had ik gehoopt dat ze het wel geleerd had. Helaas... Maar, even goede vrienden! Op 11 augustus herhalen we dit feestje in omgekeerde richting. Wat zegt u ervan: Zelfde plaats zelfde tijd?

Net echt

17 december. Jullie dachten misschien dat Sinterklaas in Roermond aankwam, maar dan zit je er dus helemaal naast! Hier in Singapore kwam de échte! Of toch niet?

Sinds Mila op Orchard Road een stel clowns heeft gezien, is ze doodsbang voor alles dat zich in pakken voortbeweegt. Denk je als acquarium leuk te doen met een setje verklede walvissen, dan zit je bij haar aan het verkeerde adres. Of zet de dierentuin een stelletje giraffenimitators neer die Joop van den Ende graag een rol in de Lion King had gegeven, dan rent zij gauw de andere kant op. Ook Halloween was geen doorslaand succes vanwege de enge pakken en maskersvan andere kindjes. We waren dus benieuwd hoe dat zou gaan, met al die Pieten en Sinterklaas. Gelukkig heeft ze een copingstrategie. Na lang oefenen, heeft ze het volgende mantra geleerd: 'Nee joh, dat is niet eng, da's een pak! Da's niet echt!' Erg grappig, want dat wordt nu toegepast op alles dat eng is.

Zo ging onze hulp een heuse singaporese chili crab voor ons prepareren. Het leek haar verstandig deze beesten zo vers mogelijk (lees: levend) in huis te halen. Mila stond naar de emmer te kijken en wist zo net nog niet of ze het daar wel mee eens moest zijn. Bezorgd keek ze het tafereel aan. 'waarom hebben we die?' vroeg Mila ernstig. 'om op te eten' vertelden we haar. 'echt?' 'nou, voor jou hebben we worstjes' hadden we haar verteld. Toen Nomi wakker werd, moesten de krabben natuurlijk wel uitgebreid en al gillend getoond worden. En gelukkig, ook die sprong een meter opzij met een van weerzin doordrongen blik. Maar gelukkig wist Mila dat te relativeren: 'Geeft niks hoor Noom, wij eten die niet, die zijn voor papa en Elsa. Wij eten worstjes, díe zijn niet echt'.

En zo ook werd die hele Sinterklaas gerelativeerd. Zijn er kinderen die er jaren over doen om het door te krijgen. Mila niet hoor. Al bij de eerste aanblik van Sinterklaas wist ze haar toch wel een beetje bange zusje te vertellen dat het echt niet eng was. Sinterklaas was gewoon een pak! Hmm.

De treffendheid van deze uitspraak drong gelukkig niet tot haar door, zodat we gewoon dikke pret hadden met het ontvangen van een ongetwijfeld ernstig zwetende Sinterklaas en al zijn black peters, die - hemel zij geprezen - ook nog kadootjes hadden gebracht in ons huis! Voor ons wel een tikje vreemd om in de zinderende hitte een intocht bij te wonen in je hempje. Maar toch is het nét echt. Nu alleen nog de vraag: zetten we vanavond een schoen of mag eenteenslipper ook?

Twee koffers vol

Het leukste van Wouter's bezoek aan Nederland was zijn terugkomst! Voor ons dan. Wouter zelf had het ook erg naar zijn zin gehad in Nederland, waar het ene familiebezoek het andere opvolgde en de bruiloft van Paul en Rebecca een hoogtepunt vormde. Onze inwonende hulp had voor de gelegenheid haar enige vrije dag opgeofferd, zodat het ook de dames dat weekend aan niets ontbrak (Ylva lag nog steeds gestrekt en dat kookt toch erg lastig).

Lekker ongeïntegreerd als we zijn, hadden we voor de gelegenheid het één en ander besteld bij oerhollandsche winkels (HEMA, wanneer openen jullie dat filiaal hier nou ‘s?). Zo kon Wouter een beetje Nederland mee terug nemen in een speciaal daarvoor meegenomn extra koffer. Wat wij niet wisten was dat zovelen van jullie ook hadden ingeslagen en Wouter derhalve retour naar Singapore gestuurd werd met twee koffers vol kado's en andere gadgets, waarvoor een ieder: bedankt!!

Na terugkomst volgde de 20-weken echo, die nog nooit zo spannend geweest is. Na alle toestanden waren we toch een beetje bang dat de baby daar haast wel iets aan over gehouden zou moeten hebben. Gelukkig liet de echo geen gekkigheden zien en groeit de kleine goed. Helaas nog steeds wel bloed op plekken waar het niet hoort, dus Ylva moet rustig aan blijven doen. Wel mag er iets meer bewogen worden, zodat we na twee maanden bedarrest ondertussen weer als gezin aan tafel kunnen eten (feest!) en er weer een soort van normaal leven lijkt te ontstaan. Het reizen is nog steeds off-limits, maar met twee koffers Holland in ons singaporese huisje en fotoverslagen van de gebeurtenissen aldaar waren de dames er toch een soort van bij.

Fietsenrek

Tis wat! Heb je bijna al je tanden compleet, trekken ze je voortanden! Hier is wat er gebeurde...

Het was een zonnige dag. Geen vuiltje aan de lucht. Nomi was lekker aan het spelen met een vanuit bed toekijkende mama en een hulp die achter haar aan hobbelde. Twee stuks superviserend volwassene dus. Dat mocht niet baten. Nomi ging onderuit en besloot de val te breken met haar voortanden.

In eerste instantie leek het mee te vallen, maar toen er na twee dagen zweren in haar mond ontstonden leek het ons toch tijd voor een bezoekje aan de tandarts. Omdat moeders nog steeds bedarrest heeft, werd dit op vaders vrije zaterdag gepland (leve de 24-uurs economie van Singapore!). Daar werd hem medegedeeld dat de tanden niet meer te redden waren en als we wilden dat Nomi ooit nog nieuwe zou ontwikkelen, deze melktandjes a la minute verwijderd diende te worden, aangezien de ontsteking ook de nieuwe set dreigde aan te tasten. Nederlandse tandartsen bevestigden deze conclusie en aldus geschiedde.

Nomi ging afgelopen zondag onder het mes. Moeders mocht eigenlijk niet mee, maar ging daar niet mee akkoord. Bij wijze van compromis werd ze getransporteerd per rolstoel om er zodoende toch getuige te kunnen zijn van deze gebeurtenis. Dat gaf nog wat verwarring over wie nu eigenlijk de patiënt was, maar uiteindelijk zijn de juiste tanden getrokken.

Narcose bij zo'n kleintje blijft spannend, dus we zaten ons flink op te vreten in de wachtkamer. Zou ze wel goed wakker worden? Nou, deze dame werd zo goed wakker dat ze zich nog op de operatietafel bevond. En daar lig je dan. Papa kwijt. Mama kwijt. Tanden kwijt. En allemaal vreemde mensen om je heen. Geen wonder dat ze het op een brullen zette. Hysterisch was ze. Een uur lang. Maar daarna was het dan ook over. Ze keek er niet van op of om, at weer alles wat ze te pakken kon krijgen en gaat weer als een zonnetje! Onze kleine bikkel! En geen nood, over een jaar of vijf krijgt ze als het goed is gewoon weer een nieuwe set en heeft ze alsnog haar tanden compleet!

Bedarrest

Oké, dan krijg je dus te horen dat alles helemaal in orde is, geen paniek, misschien zelfs een verkeerd beoordeelde echo in Bali, lig je nog geen dag later op de spoedeisende hulp... Maar dat was niet de bedoeling!

Hoewel die kleine duidelijke een vechtertje is, lijkt het alsof Ylva's lichaam er na twee kindjes toch wat meer moeite meer heeft en probeert het systematisch die kleine om zeep te helpen. Het euvel heet 'retroplacentair hematoom' en als je het googled word je helemaal naar. Als je dat niet doet en ermee op bed ligt word je trouwens ook niet erg vrolijk, maar dat terzijde. Gelukkig doen ze hier niet moeilijk over een kunstmatig hormoon of wat extra en zou strikte bedrust het probleem kunnen oplossen. De dagen zijn nu dus gevuld met bed, bed en nog eens bed, een buitengewoon enerverend patroon, zeg nou zelf! De meiden zijn er ook niet erg over te spreken, hoewel we godzijdank net op tijd de hulp hadden aangenomen, die ze zo nu en dan nog eens naar de speeltuin transporteert. En dan hebben we nog Wouter die in zijn weekends overuren draait om het gebrek aan vertier van moeders kant recht te breien. Het is dus even wennen dus voor iedereen.

Gelukkig is er versterking gekomen en siert Joleen sinds vorige week onze inmiddels plaatselijk indeukende bank. Ze zal zich er ook iets anders bij voorgesteld hebben, maar is gelukkig lekker flexibel en gaat nu in haar eentje op pad om de stad verkennen om op gezette tijden de bedhangers te vergezellen. Allemaal duimen en dan hopelijk volgende keer een beter bericht!

Balen op Bali?

Bij het bekokstoven van eventuele emigraties, stond Singapore niet alleen qua carriereperspectief hoog op de verlanglijst van Wouter. Hij verkocht het goed. Stel je voor Yl, al die bestemmingen die je ineens toch kunt aandoen, terwijl je daar met kids anders misschien niet zo snel meer aan zou beginnen. Een weekendje Thailand, gewoon te doen, even naar Maleisië, geen probleem! Best overtuigend, toch? Zo kwam het dat de familie Scholtens de afgelopen twee weken doorbracht op Bounty-eiland Bali. En toegegeven, daar waren we anders nooit naar toe gegaan met de koters.

Terwijl het een uitermate prima bestemming voor ze is. Neem Nusa Dua, het schiereiland waar we de tweede helft van de vakantie doorbrachten. Je hoeft er niet heen als je op zoek bent naar idyllische dorpjes of uitgebreide uitingen van inheemse cultuur, maar een schepje en een emmertje en je zit gebeiteld met twee peuterpubertjes. Het dorp leek nauwelijks huizen voor locals of zelfs maar een stadscentrum te hebben. Het was één groot resort voor resorts.De ontspanning kon beginnen. 's Ochtends in het zwembad, 's middags aan het strand. Toegegeven, er werd één excursie gemaakt, naar een tempel op een rots in nabijgelegen gebied, maar verder werd er vooral aandacht besteed aan het bijkleuren van de huid.

Iets anders was het in het binnenland, waar we het eerste deel van de vakantie verbleven. Ubud was weliswaar minstens even toeristisch, maar daar was dan ook een hoop te zien. Rijstvelden, tempels en onze persoonlijke favoriet, het apenbos. Een oerwoudachtige setting met overgroeide tempels bevolkt door apen, die als je even niet uitkeek je benen in klommen op zoek naar snacks. Hilarisch natuurlijk, al rende ik hard bij ze uit de buurt bij iedere neiging die ze vertoonden zulks te ondernemen. Met luide dankzegging van onze dochter die erg gesteld is op apen, maar dan wel van een afstandje. Maar deze apenheul voor gevorden is een absolute aanrader voor een ieder die die kant op komt.

Na 10 dagen werd het tijd voor de retourvlucht, maar daar dacht smurf nummer 3 duidelijk anders over. Na een avond op de eerste hulp van het lokale ziekenhuis, bleek het beter voor de gezondheid om nog een paar dagen aan de vakantie vast te plakken alvorens de terugreis te ondernemen. Plat, of anders... zo luidde het dreigement. Gelukkig konden de ligbedjes aan het zwembad behoorlijk plat, dus het was niet echt balen op Bali. Nu maar hopen dat die kleine de moed er ook inhoudt...

Is er een dokter in de zaal?

Voor wie de tamtam nog niet bereikt had: het lijkt erop dat team Scholtens begin maart gaat uitbreiden! Als inmiddels toch wel doorgewinterde ervaringsdeskundigen dachten we dat varkentje wel even te wassen. Zwanger = zwanger. Wat er ook gebeurt, ons hoef je niks wijs te maken. De realiteit is anders. Kennelijk is ook de omgang met zwangere vrouwen cultureel bepaald. Moet je in Nederland smeken om een afspraak en ben je over 3 weken de eerste, mits je tenminste wel de juiste verwijzingen op zak hebt. Hier gaat dat wel even anders.

Allereerst de keuze voor een arts. In Singapore heb je volgens wikipedia zo'n 20 ziekenhuizen waaruit je kunt kiezen. Elk ziekenhuis heeft minstens 10 gynaecologen. Daarnaast is er nog een hele trits aan vrijgevestigde artsen die zwangerschappen begeleiden. Van verwijzing is geen sprake, dus je kunt zelf kiezen. Eeeehm ...? Marketing is dus erg belangrijk hier als arts. En mond op mond reclame.

Via internet kwamen we in eerste instantie bij een dame terecht die net deed of ze mijn beste vriendin was, een echo maakte, maar niet de moeite nam om de vrucht op te meten en alleen kon melden dat het pril was. Dat snapte ik zelf ook nog wel. Tussen de prietpraat over boerenkool met worst en andere hollandse gewoonten merkte ze terloops op dat ik een miskraam had gehad. Die stelling herzag ze na een minuut weer, zonder goede uitleg waarom. Vervolgens schreef ze een dot hormonen voor die ik zonder bijsluiter mee kon krijgen. Dit zijn hormonen waar je in Nederland echt niet over hoeft te beginnen. Daar zijn we namelijk van het natuurlijke beloop, dus hulp bij miskramen is not done. In Singapore moeten ze daar een beetje om lachen: 'Nederland, was dat niet ook het land waar vrouwen kinderen baren zonder pijnstilling? Thuis? ' Dus... Bij vragen mijnerzijds omtrent de hormoonpillen stak ze haar hand op en bezwoer mij dat ik me geen zorgen moest maken. Baat het niet dan schaadt het niet. Gelukkig heeft internet bijsluiters en bleek het inderdaad mee te vallen, dus gingen we - geïntegreerd als we zijn - akkoord met de behandeling.

Desondanks waren we niet gelukkig met de benaderingswijze, dus op zoek naar een ander! Deze vonden we via de mond op mondreclame. En inderdaad, deze keer wel metingen, flink wat ook, ik werd compleet doorgelicht. Nog meer hormonen stonden op het menu en deze keer niet zonder reden, want het dreigde inderdaad mis te gaan. De dreiging is nog niet voorbij, maar een stuk of 5 echo's later is er wel een vrolijk spartelend kleintje van bijna 14 weken te zien. Om de dreiging af te wenden brengt Ylva daarom momenteel op doktersadvies haar dagen plat op de bank of in bed door, al dan niet gelegen aan een zwembad in Bali. Tsja, het is soms afzien, maar daarover volgende week meer!